UczÄ™ siÄ™, jak nim żyć. Cierpliwie nasÅ‚uchujÄ™, pod podszewkÄ™ rzeczy zaglÄ…dam, pod skórÄ™ wÅ‚asnÄ… wÅ‚ażę, pod to, co jawne, namacalne, uchwytne. Choć nie-jawny, to stale obecny, w samym sercu życia, w jego najtajniejszym rdzeniu. Wdech i wydech, zwija siÄ™ spirala i rozwija, zwija i rozwija, rytmem życia pulsuje... Obecność. To ona jest kluczem. W byciu obecnÄ…, przytomnÄ… życiu, które nieprzerwanie przeze mnie przepÅ‚ywa odnajdujÄ™ rytm, co starszy od tego kruchego ciaÅ‚a, a jednak tylko w nim uchwytny, namacalnie, dotykalnie obecny. Rytm życia, które bezustannie umiera, a umierajÄ…c – odradza na nowo. Z siebie samego, ze swego najtajniejszego wnÄ™trza, z tajemnicy, która nieustannie życiem pulsuje, wdech i wydech, wdech i wydech...